Er zijn tegenwoordig nog maar weinig programma’s die het de moeite waard maken om je televisie voor aan te zetten, Hello Goodbye is er eentje waarvoor je dat wél nog steeds zou moeten doen. Het nieuwe seizoen ging gisteren van start op NPO 1, daar keken vanwege het geweld van The Voice Senior helaas maar 727.000 mensen naar. Dat is om twee redenen sneu: dat de zoveelste generieke Talpa-talentenjacht het wint van een puur emotioneel programma als Hello Goodbye is triest. En daarnaast is het ook bizar dat logisch programmeren ook niet is weggelegd voor de Publieke Omroep, want waarom Hello Goodbye allereerst een jaar niet te zien is en vervolgens op vrijdagavond staat en niet op bijvoorbeeld de donderdag of zondag geprogrammeerd wordt, is me een compleet raadsel.

Het heeft lang genoeg geduurd. Nu is het dan eindelijk zover! Hello Goodbye wordt vanaf vanavond weer uitgezonden. Een kersvers seizoen, gepresenteerd door good old Joris Linssen. Hij hoort graag wat jullie ervan vinden. Kijken dus, delen dus en reageren straks. 22.20 uur op @NPO1 bij de KRO-NCRV…

Geplaatst door Hello Goodbye op Vrijdag 7 september 2018

Anyway, de aflevering van gisteren dus. Die kwam je niet door zonder een flinke doos tissues. Een bejaard echtpaar waarvan de man aan Alzheimer lijdt kwam namelijk keihard binnen. De immense liefde, gecombineerd met de pijn van de verloren herinneringen. En als hun dochter dan uiteindelijk verschijnt gebeurt datgene wat je niet wilt zien, maar waarvan je de hele tijd weet dat het gaat gebeuren: Gerard herkent haar niet.

Het laatste gesprek uit de aflevering van vandaag: Joris Linssen praat met een bezorgde oudere dame en haar man, die Alzheimer heeft. Tjonge, wat indringend was dat. Kijk het hier nog eens terug…

Geplaatst door Hello Goodbye op Vrijdag 7 september 2018

 

Wat vreselijk. En wat heftig om te zien. Wauw. Televisie moet je raken. Dat is de makers van Hello Goodbye wederom gelukt. Ik had ze alleen een groter publiek gegund. Maar ja, dit was het zeventiende seizoen, die redden het wel. Ik hoop dat Joris Linssen en zijn team nooit afscheid nemen en alleen maar hallo blijven zeggen.