De geschiedenis van Hollywood is bijna net zo groots als de massale producties die er elk jaar weer geproduceerd worden. En dat heeft uiteraard ook talloze iconische personen opgeleverd. Iedere week pik ik er een persoonlijke favoriet uit om hem of haar weer eventjes in het fijne Los Angeles-zonnetje te zetten. In deze eerste editie: Howard Ashman.

Howard Ashman – 1950-1991

Hij geldt als één van de grote genieën uit het bestaan van Disney. Toen de animatietak -toch het hart van The House of Mouse– midden jaren tachtig volledig op zijn gat lag, was het Howard Ashman die aan de wieg stond van een tijdperk aan successen, later bekend geworden als de Disney Renaissance. Het begin daarvan was The Little Mermaid in 1989, waarvoor Howard samen met Alan Menken verantwoordelijk was voor alle muziek en liedjes. Met Under the Sea sleepte hij zelfs een Oscar in de wacht. Maar dat niet alleen, hij was intens betrokken bij de casting van de stemacteurs en bleef maar pleiten bij Disney voor het maken van meer sprookjes. In de Disney-documentaire Waking Sleeping Beauty is dit hele proces prachtig verteld en in beeld gebracht, een absolute must-see, vanaf 2,99 kijk je ‘m via YouTube.

Na The Little Mermaid stortte Howard zich volledig op Beauty and the Beast. Niet uit eigen beweging overigens, hij was al druk bezig met Aladdin. Maar het script van Beauty and the Beast kwam niet van de grond en het project zou bijna weer op de plank verdwijnen en dus werd Howard opgetrommeld. Hetzelfde trucje als bij Ariël gebeurde: hij paste het verhaal dusdanig aan dat het klopte en samen met Alan Menken werden de liedjes uit de film tijdloos. Beauty and the Beast werd uiteindelijk als eerste animatiefilm ooit genomineerd voor een Academy Award, de titelsong won uiteindelijk het felbegeerde beeldje. Howard zelf maakte het allemaal niet meer mee, hij overleed op 14 maart 1991 aan de complicaties van AIDS.

Een diagnose die Howard al in 1988 te horen kreeg, maar jaren verborgen hield. Alleen zijn partner en directe familie wisten ervan. Pas in 1990 vertelde hij het aan Alan Menken. Productie voor Beauty and the Beast verhuisde daarop naar New York, waar Howard woonde, om hem er zo lang mogelijk bij te kunnen betrekken. Tijdens zijn ziekbed bleef hij liedjes schrijven, ook voor Aladdin. De producenten van Beauty and the Beast bezochten hem voor de laatste keer op 10 maart 1991, vlak na een screening van de film voor de pers. Ondanks dat het nog een ruwe versie was, werd ie laaiend ontvangen. “Who would have thought it would turn out this great?”, werd er aan zijn sterfbed gezegd. “I would’ve”, fluisterde Howard toen, wat het immense vertrouwen in het project aangaf. Ook dat moment is in de documentaire Waking Sleeping Beauty op prachtige wijze in beeld gebracht.

De creativiteit van Howard kende geen grenzen en juist het feit dat hij op het hoogtepunt van zijn carrière uit het leven is gerukt, heeft diepe sporen nagelaten in de geschiedenis van Disney. Logisch werd Beauty and the Beast daarom aan hem opgedragen.

Het persoonlijke verhaal tekent de Disney Renaissance en blijft tot op de dag van vandaag één van de meest treurige gebeurtenissen in de animatiewereld, omdat we nooit weten hoe het had kunnen zijn. Dit jaar nog werd daar de documentaire Howard over gemaakt, waarin vrienden, familieleden en vakbroeders terugblikken op het bizarre leven van Howard Ashman. Die film werd dit voorjaar jubelend ontvangen tijdens het Tribeca Film Festival en is afgelopen maand in een aantal kleine Amerikaanse bioscopen gaan draaien. Ik heb de vurige hoop dat ie in 2019 ook in Nederland beschikbaar gaat worden via Netflix of Videoland. Het heeft namelijk enorm aan dat het succes van een film of productie soms écht heel anders kan lopen met niet de juiste mensen aan het roer.

Howard Ashman haalde álles uit het leven en leefde voor zijn werk. Een inspiratiebron voor velen, ook voor mij. Het blijft niet te bevatten dat zijn kaarsje in Hollywood veel en veel te vroeg is gedoofd. Je zult nooit meer hetzelfde naar Beauty and the Beast of The Little Mermaid kijken denk ik.