Jarenlang volg ik haar al. Ik ben opgegroeid met Cheers en de Look Who’s Talking-films en ik heb haar sitcom Veronica’s Closet versleten. Ik heb het over Kirstie Alley, voor mij altijd een iconische Hollywood-actrice.

Dat imago ligt al een tijdje aan diggelen, tegenwoordig haalt ze alleen nog maar de headlines over haar geloof, ruzies en uiteraard haar constante gevecht tegen de kilo’s. Meestal blijft het verval van de ooit zo groten der aarde ver verborgen achter gesloten deuren, maar dankzij de Britse Celebrity Big Brother krijgen we een inkijkje in dat van Kirstie Alley. Zo vertelt de weer immens opgeblazen verlepte bloem uitgebreid over haar problemen met drugs.

En ook haar bizarre keuze om toe te treden tot de Scientology-kerk probeert Kirstie -tevergeefs- toe te lichten.

Tenslotte doet Kirstie ook nog een boekje open over de mannen die ze ‘gedaan’ heeft in haar Hollywood-tijdperk. Daarin onthult ze dat ze met Patrick Swayze gezoend heeft, maar dat ze het liefst meer wilde. En ook John Travolta stond hoog op haar prioriteitenlijstje.

Eerlijk is eerlijk: stiekem smul ik hiervan. Maar aan de andere kant is het hart van een kleine en onschuldige Eric een klein beetje gebroken na het zien van de beelden. Het is misschien maar beter dat we de keerzijde van de roem niet zo vaak te zien krijgen, dat bederft de magie toch enigszins. Die grote Kirstie Alley, de ooit zo knappe actrice uit Hollywood, die haar hart uitstort tegen een aantal nobody’s op de Britse televisie voor een grote bak geld. Het kan écht verkeren.