Er was denk ik niemand zo hysterisch en blij toen de grootse comeback van Will & Grace vorig jaar aangekondigd werd. Inmiddels zijn er in Amerika al meer dan tien afleveringen uitgezonden en de kijkcijfers zijn dramatisch ingestort. Ik zou met liefde een betoog willen schrijven waarom de iconische serie meer fans zou moeten verdienen, maar dat kan ik niet. Ik ben één van de afgehaakte kijkers.

Want hoe leuk en veilig het misschien ook is om vast te houden aan de oude succesnummers, het legt ook direct de vlakheid van de karakters van Will & Grace open. En vroeger waren de platvloerse grappen en grollen over de gayscène misschien nog net te pruimen, anno 2018 werkt het ene na het andere cliché over de homowereld alleen maar op mijn zenuwen. Niet álle gays hebben alleen maar hele dagen seks met zoveel mogelijk verschillende bedpartners terwijl ze ondertussen dansen en springen.

Het was leuk geweest als Will een gezin was gesticht met een geliefde. Of dat Jack na al die seizoenen rondneuken het eindelijk eens bij één partner zou houden, al is het maar voor een paar afleveringen. Het is anno 2018 misschien niet anders om homo te zijn dan dat het in 1998, bij de start van Will & Grace , was. Maar de samenleving gaat er wel anders mee om. Daar hadden de scriptschrijvers van Will & Grace op zich best rekening mee mogen houden met het uitwerken van hun nieuwe verhaallijnen.

Will & Grace is elke dinsdagavond om 20:30 uur te zien op TLC.